Twijfels…


Al heel lang loop ik met het idee rond om een blog te beginnen. Het is inmiddels al lang niet hip meer, maar schrijven is altijd al mijn hobby geweest. Hoe kan het ook anders met een moeder die haar geld heeft verdiend met schrijven. Het is me, zo gezegd, met de paplepel ingegoten. Alle benodigdheden zijn er ook, een mooi opgeruimd bureau, tijd en een heerlijk kleine en lichte Macbook Air. Bijna een beetje zoals Carrie Bradshaw in Sex and the City, maar dan zonder de spannende Sex and the City verhalen. En toch twijfel ik of ik het wel zal doen.

 

Wie zou het interessant kunnen vinden om mijn ‘verhalen’ te lezen. Verhalen van een –eeuwige- psychologiestudent, die nog weinig heeft klaargespeeld in haar leven? Daarbij komt ook nog een andere twijfel, vind ik het zelf wel zo fijn als andere mensen mijn blog lezen, het voelt toch alsof het een dagboek is. Een online dagboek. Juist dat aspect lijkt me tegelijkertijd ook zo fijn. Zo schept het misschien wat orde in de chaos en zal het bepaalde beslissingen makkelijker te maken?

 

De laatste tijd heb ik het gevoel op een soort kruispunt te staan. Er verandert op dit moment veel in mijn leven en in de levens van mijn vrienden. Grote stappen worden gezet. Er is de afgelopen paar weken veel getekend in mijn omgeving. Is het niet voor een nieuwe baan, dan is het wel een nieuw huis. Ook worden de eerste baby’s geboren. Zelf, daarentegen, lijk ik wel stil te staan. Ik ben nog lang niet uitgestudeerd, laat staan afgestudeerd. En aan baby’s moet ik al helemaal niet denken. Begrijp me niet verkeerd, ik vind ze heel schattig, maar zelf zou ik op dit moment mijn vrijheid niet op kunnen geven. Wat mij betreft mag er nu wel op de ‘pauze’ knop gedrukt worden.

 

Natuurlijk zou ik graag afgestudeerd willen zijn, na inmiddels 7 studiejaren er op te hebben zitten. Alleen al vanwege het papiertje. En om de telkens terugkerende vraag: ‘wanneer ben je nou klaar met je studie?’ Ook vanwege financiele redenen zou het gunstig zijn. Mijn studieschuld groeit en groeit, maar mijn salaris groeit helaas niet evenredig mee. Maar als ik heel eerlijk ben, kan ik verder geen goede reden bedenken om afgestudeerd te willen zijn. Ik vind het heerlijk om te leven als eeuwige student. De vrijheid. Beter gezegd, dit is de makkelijkste manier om het maken van nog meer keuzes uit te stellen

 

Ik ben nooit een held geweest in kiezen. Chocoladeijs of citroenijs? Buiten spelen of tv kijken? Toen ik een jaar of zes was en ik met dit soort dilemma’s worstelde, was de oplossing nooit ver weg. Een wijs vrouw heeft mij ooit geleerd: ‘als je niet kunt kiezen dan doe je het allebei’. Met deze raad in mijn achterhoofd heb ik lang geleefd. Zo ook op het moment dat ik moest kiezen wat ik wilde gaan studeren. Psychologie of Godsdienstwetenschappen? Godsdienstwetenschappen of Kunstgeschiedenis? Kunstgescheidenis of Italiaans? Dan maar allebei. Dit bleek wat lastiger te zijn dan bij het ijsdilemma. Uiteindelijk, na drie keer de ‘verkeerde’ keus gemaakt te hebben, ben ik toch weer uitgekomen bij psychologie. Misschien wel omdat ik wil achterhalen waar mijn enorme angst voor het maken van keuzes vandaan komt.

 

Keuzestress is een bekend fenomeen in de moderne samenleving. Het is de angst om de verkeerde keuze te maken bij een overvloed aan opties. Vroeger volgde je je ouders op. Dan wel in hetzelfde bedrijf of professie als je vader, dan wel als huisvrouw net als je moeder. Nu pleit ik er absoluut niet voor om terug in de tijd te gaan, begrijp me niet verkeerd, maar dat er inmiddels veel meer keus is dan 100 jaar geleden lijkt me evident. En niet alleen wat betreft de invulling van je professionele leven. Loop een supermarkt in –wat ik overigens niet graag doe, misschien juist wel om deze reden- en je wordt overspoeld met minstens zeven varianten van elk willekeurig product.

 

Hoewel het inmiddels duidelijk mag zijn dat het maken van een keuze niet mijn sterkste kant is, kan ik met enige trots melden dat ik er zojuist toch twee heb gemaakt. De eerste keuze is dat ik mijn studie psychologie zal afmaken aan de Open Universiteit. Enigszins noodgedwongen door enerzijds de bureaucratie van de reguliere universiteiten, anderzijds door de beruchte langstudeerboete die eraan zit te komen. De andere keuze die ik heb gemaakt, is dat ik toch –eindelijk- ga bloggen. Met het risico dat niet veel mensen – behalve mijn moeder- het interessant zullen vinden, maar misschien wordt het met het bijhouden van een online dagboek allemaal wel veel helderder… En makkelijker kiezen?