Thuiskomen


In mijn vorige blogpost beschreef ik hoe ik mij toerist voelde in eigen land. Dat heb ik mij de rest van die week nog gevoeld. Van Rome ben ik naar Toscane gereisd, vanuit Cortona heb ik steden als Assisi, Firenze, Siena en Perugia bezocht. Tussen alle andere fotograferende toeristen stond ik ook braaf, weliswaar met mijn iPhone, maar het idee was hetzelfde. Het enige verschil was dat ik de taal machtig ben en dat scheelt een hoop. Misschien is het ijdele hoop, maar ik denk dan toch dat ik minder snel belazerd word.

 

Inmiddels zijn we een week verder, niet meer in Toscane, maar in de prachtige Emilia Romagna. De streek in Italië waar ik geboren ben. En elke keer weer, voelt het als thuiskomen. Alsof ik nooit weg ben geweest. Dat ligt waarschijnlijk ook aan het feit dat hier niet zo gek veel verandert.

 

Het dorpje waar ik geboren ben, is San Vito. Een heel klein boerendorpje. Waar de slager mijn oom is en de bakker mijn tante (bij wijze van spreken). Precies zoals in de Bertolli reclame. Vrouwen lopen hier overdag in oude bloemetjesjurken met sloffen eronder. De hele dag zijn zij bezig te koken, verse pasta, verse taart of tiramisu. Dat doen zij voor hun mannen, die op hun beurt overdag in lange broeken met witte hemden op hun vespa’s rond rijden. Ze rijden voornamelijk van hun huis naar de bar en weer terug. Dit doen zij een paar keer per dag Het is hier namelijk gebruik om ’s morgens te ontbijten in de bar, na de lunch je kopje espresso te drinken en ’s avonds na het diner ook weer je kopje espresso te drinken in de bar. In deze kop espresso gaat van vaak wat sterke drank, zoals sambuca en wordt gedronken tijdens een van de vele voetbalwedstrijden of voetbalprogramma’s op de televisie. De oudere mannen in de kroeg kaarten ondertussen ook heel fanatiek, met als inleg: nootjes!

 

De slonzige oude vrouwen en onaantrekkelijke mannen veranderen in heuse filmsterren als zij ergens naartoe moeten, of zondag naar de kerk gaan. De mooiste kleren komen te voorschijn en klopt dan toch wat gezegd wordt over Italië als modeland.

 

San Vito is ook een dorp waar elk jaar twee grote pleinfeesten georganiseerd worden, ook hier moet je de reclame van Bertolli weer voor ogen houden. Eén  door de communistische partij en één door de kerk. Jullie kunnen denk ik al raden welke net wat gezelliger is. Zulke feesten worden hier professioneel aangepakt. Grote lange tafels staan naast elkaar, met geblokte tafelkleden, wijn in overvloed en een compleet varken draaiend aan het spit. Een gigantisch danspodium wordt er neergezet en overal kraampjes met prullaria te koop. Alle oudere dames en heren, in prachtige jurken en overhemden, dansen dan de hele avond op melancholische accordeonmuziek. Misschien is het ook dankzij deze herinneringen dat ik weemoedig word van de accordeonman voor de Greving en Greving in Groningen en elke keer dat ik langs loop tóch wat in zijn pet gooi.

 

Als wij, mijn ouders en ik, tijdens vakanties het geluk hadden om er te zijn terwijl er een dorpsfeest was, waren wij ook altijd een paar avonden van de partij. Opgetut en wel liepen wij dat plein op. Het duurde nooit langer dan drie minuten voordat ik een harde kreet van de andere kant van het plein hoorde en direct daarna mijn vader die kreet hoorde beantwoorden met zo’n zelfde schreeuw. De eerste vriend van vroeger was gespot. Niet veel later stond er een grote kring om mijn vader, en om mijn moeder en mij, en werd er hard gelachen en geschreeuwd. Want dat is ook typisch, Italianen praten over het algemeen met net wat harder dan Nederlanders. Overal kwamen de oude vrienden vandaan die mij stuk voor stuk in mijn wang knepen en me wilde uitleggen dat ik ooit echt een heel klein meisje ben geweest. Achteraf hoorde ik dan van mijn vader dat hij met die vriend op school had gezeten, en met de zus van de andere vriend had hij verkering gehad, bij de vader van de derde vriend had hij nog eens een zomer geholpen. Kortom, eindeloze verhalen over vroeger. Op dat moment besefte ik niet hoe bijzonder dat was, ik was tenslotte niet anders gewend. Maar als ik er nu aan terugdenk zie ik hoe bijzonder die avonden eigenlijk waren.

 

San Vito is inmiddels ook helaas de plaats waar mijn vader begraven ligt. Hoe we dat voor elkaar hebben gekregen is een blogpost op zich waard, ik zou bijna willen zeggen: dat heeft nog heel wat voeten in de aarde gehad. Maar inmiddels ligt hij er al drie-en-een-half jaar. De begraafplaats is mooi, sereen, maar ook heel levendig. De mensen liggen hier óf in de grond óf ‘in de muur’. Ik durf zonder enige twijfel te zeggen dat er geen graf in San Vito is, waar geen prachtig gekleurde bloemen staan. In zo’n klein dorpje heeft een graf nog heel veel waarde voor de mensen die er wonen. Elke woensdag en zaterdag staat er een kraampje waar je verse bloemen kunt kopen. Heel even zie je dan al die vrouwen, in oude bloemetjesjurken, ijverig het graf van een geliefd familielid verzorgen. Met heel veel liefde wordt het marmer schoongepoetst, de bloemen vervangen en het gras tussen het grind vandaan geplukt. Het klinkt misschien vreemd, maar ik kom er heel graag. Het is het eerste wat ik doe als ik in de Emilia Romagna ben, even langs mijn vader.

 

Ondanks het feit dat ik vier jaar oud was toen ik naar Nederland verhuisde, is de Emilia Romagna voor mij toch echt mijn thuis!


7 Comments, Comment or Ping

  1. Héél mooi verwoord, Jules. Ik krijg er heimwee van.

    September 12th, 2011

  2. Ria

    Mooi hoor meid, krijg er kippevel van,

    September 12th, 2011

  3. Lisa Ong

    Wat een heerlijke blog weer Jules! Voel
    gewoon meteen wat je bedoelt! ^.^

    September 12th, 2011

  4. wat prachtig en zo fijn om dicht bij hem te zijn………

    September 13th, 2011

  5. annet

    jeetje juul wat heb je dat weer mooi geschreven !!!

    September 13th, 2011

  6. Mira

    Hee meid, wat fijn dat jij je in je geboortedorp nog zo thuis voelt. En zoals je het omschrijft is het ook een prachtig dorp om überhaupt te zijn. Kan me aan de andere kant ook voorstellen dat je hier het gemis van je vader en je Italiaanse familie extra voelt.

    Italië doet me altijd weer even denk aan jou net zoals je het beschrijft!

    September 13th, 2011

  7. Nico

    Je hebt een prachtig beeld geschetst van het leven in de Romagna Juliette. Een heel mooie blog!

    September 13th, 2011

Reply to “Thuiskomen”